نام «صباشهر» پیشینه‌ای کهن و تاریخی ندارد، بلکه نامی نوبنیاد، نمادین و برگرفته از ادبیات فارسی است. این شهر در سال ۱۳۷۵ از پیوستن و تجمیع چند آبادی و محلهٔ قدیمیِ شهرستان شهریار (از جمله قاسم‌آباد، قندیشاد، کبودین، ویره و اسلام‌آباد) شکل گرفت.
هنگام ارتقای این منطقه به شهر، واژهٔ «صبا»—که در فرهنگ ایرانی و ادبیات کهن نماد نسیم لطیف و خنک بامدادی، پیام‌آور سرزندگی و نشاط طبیعت است—با توجه به موقعیت اقلیمی منطقه، هوای مطبوع دشت شهریار و باغ‌های پیرامون آن برگزیده شد تا هویت شهری نوین، باطراوت و آرامش‌بخش را برای این سکونتگاه بازتاب دهد.
